Gulf Air personel pokładowy

Gulf Air to nestor lotnictwa Zatoki — założony w 1950 roku, niegdyś wspólny przewoźnik flagowy czterech państw Zatoki, zanim Emirates, Qatar Airways i Etihad poszły własnymi drogami. Dziś to narodowa linia Bahrajnu, latająca około 35 samolotami (787-9 i maszynami rodziny A320neo) z Manamy do mniej więcej 50 destynacji w Zatoce, na subkontynencie, w Azji i Europie, z kulturą obsługi opartą na dekadach tradycji gościnności.

Bahrajn to cichy atut tej pracy. Wyspa jest najbardziej liberalną społecznie bazą w Zatoce: alkohol jest legalny, grobla do Arabii Saudyjskiej sprowadza weekendowych gości zamiast ograniczeń, koszty są niższe niż w Dubaju, a społeczność ekspatów istnieje od dawna. Społeczność załogi jest mała i rodzinna, grafiki łączą regionalne skoki ze skromnym programem długiego zasięgu do Londynu, Paryża i Azji, a załoga konsekwentnie opisuje kolegów i pasażerów jako najprzyjaźniejszą część linii.

Szczery minus to pieniądze i rozpęd. Łączne zarobki są wyraźnie niższe niż u dużych przewoźników Zatoki — konkurencyjne wobec bahrajńskich kosztów życia, ale inna liga niż Emirates czy Qatar — a wzrost linii od lat jest ostrożny, bo Bahrajn nie ma naftowego bogactwa sąsiadów. Zamówienie z 2025 roku na kolejne 787 sygnalizuje ambicje, a rekrutacja się zdarza, ale w okresowych falach. Gulf Air pasuje załodze, która chce latać w Zatoce z przyjazną, bezdramatyczną bazą i jest wobec siebie szczera co do różnicy w zarobkach.